Jury-rapport Arti-Shockprijs 2009

In 1990 namen de Rijswijkse Kunstenaarsvereniging Arti-Shock en het Museum Rijswijk het initiatief een jaarlijkse kunstprijs in te stellen. De gemeente Rijswijk bleek bereid dit initiatief financieel te steunen.

Dat betekent dat vandaag voor de 19e keer de Arti-Shockprijs kan worden uitgereikt.

Het doel van de prijs is om een kunstenaar, een kunstwerk of een serie kunstwerken te bekronen. De jury werd en wordt vrij gelaten of zij een kunstwerk wil bekronen dat extra-aandacht verdient, dat uitmunt in technische zin, dat een sterk verhaal vertelt, dat op een of andere manier opvalt of wat dan ook.
Zo ook dit jaar.

De jury van dit jaar was geheel onafhankelijk, zodat ook bestuursleden van Arti-Shock dit jaar mochten en konden meedingen, wat enkele ook hebben gedaan.
De jury bestond uit (in alfabetische volgorde):
- Inge Breedveldt Boer, kunsthistoricus uit Utrecht
- Loukie Hoos, beeldend kunstenaar uit Leiden
- Basje de Liefde, voorzitter van de Stichting UR uit Den Haag
- Ad van Son, docent aan de Foto-Academie in Rotterdam
De juryleden kenden elkaar niet. Ad van Son zat verleden jaar in de jury van de Arti-Shockprijs 2008. Hij zorgde dus voor de continuïteit.

De jury ging op de gebruikelijke manier aan het werk. Eerst werd er door ieder lid een lijstje gemaakt van kunstwerken die hem of haar opvielen, die de aandacht vasthielden of er uit sprongen. Deze eerste ronde nam de meeste tijd in beslag. Al het werk werd uitgebreid bekeken en bestudeerd.
De jury vond de kwaliteit van de inzendingen goed. Opmerkelijk is wel dat er weinig werk om een of andere reden eruit sprong. Dus geen uitschieters naar boven maar ook niet naar beneden. Eerder degelijk dan verrassend. Dat maakte het werk van de jury er niet gemakkelijker op.

Maar tot verbazing van de jury bleken er toch duidelijk zes namen door meerdere leden  te zijn genoemd. Deze zes werken resp. namen bleven in de race. Over hen werd vervolgens vóór en tegen gepleit. Over de winnaar en de eerste nominatie was de jury het vrij snel eens. De tweede nominatie kostte echter wat meer moeite, omdat daar meerdere kandidaten voor in aanmerking kwamen.

- de eerste nominatie, zeg maar de derde prijs gaat naar een subtiel werkje, een kleine installatie. Het valt door zijn bleke en ingehouden kleuren in eerste instantie nauwelijks op. Maar bij nadere beschouwing is het mooi getekend en evenwichtig van opbouw. Wel vraagt de jury zich af of de relatief wat zware lijst geen afbreuk doet aan het fragiele en fijnzinnige van het werk. De nominatie gaat naar ‘Mukta’ van mevr. J. van Meurs-Oxenaar.

- de tweede nominatie betreft een werk waarvan de jury vindt dat het beeld mooi is, het kleurgebruik afgewogen en de boodschap door zijn pseudoletters geheimzinnig. Over de kwaliteit van de confrontatie tussen abstract en figuratief kon de jury het niet eens worden. De één vond dat wat schuren en oordeelde daar niet positief over, de ander vond dat juist een intrigerend element. De nominatie gaat naar ‘This is not a bird’ van Walter Rast.
 
Over de Arti-Shockprijs 2009 was de jury -  het is al gezegd – het snel eens. Op twee niveau’s roept het werk vragen op. Het eerste niveau is de voorstelling. Wat zie ik nu eigenlijk? Wat is de boodschap? Het is in ieder geval iets dat aan komt, geen gemakkelijk beeld, geen aangenaam plaatje. Je blijft kijken, maar naar wat blijft onduidelijk. Toch blijft het boeien.
Het tweede niveau is de materie, het materiaal. Hoe is het gemaakt? Is het een foto van een collage of een gefotoshopte foto of een foto van een muurschildering…Kortom, het werk roept vragen op, maakt nieuwsgierig en houdt daardoor de aandacht vast..
De jury kwam unaniem tot de conclusie dat Ingmar Lemmens met zijn werk, dat geen titel heeft, de Arti-Shockprijs 2009 verdient.

Om met de rijdende rechter te spreken: Dit is het oordeel van de jury en hier zult u het mee moeten doen!