Het lijkt misschien alsof ik me met mijn werk afwend van de wereld: je ziet verstilling en diepte. Als ik moderne kunst zie, heb ik vaak de indruk dat een heleboel lawaai en hete lucht langs me heen waait. Lang niet altijd herken ik daarin mijn eigen voorkeuren. Maar soms wel: figuratieve schilderkunst, ooit weggezet als achterhaald door 'nieuwe media', is niet verdwenen. En de natuur blijft kunstenaars intrigeren. Ook vandaag de dag ontdekken mensen dat er een unieke kwaliteit schuilt in de altijd vruchtbare oergrond van de visuele kunst: het geraakt zijn door de organische vormen van de wereld, en die willen spiegelen en herscheppen op het platte vlak. Terug naar de wortels: de oude magie om een stier op de muur van een grot te toveren.

Ik ben overtuigd van het gegeven dat - ook in de beeldende kunsten - het authentieke tenslotte boven komt. Omdat aan het begin van een kunstenaarsschap de visuele verwondering staat - en niet de geldingsdrang van een ego.